Ludzie dobierają się w pary według pewnych bardzo prostych kryteriów, które pochodzą sprzed wielu tysięcy lat. Ustaliły się one w czasach, kiedy żyli jeszcze ludzie pierwotni i życie było znacznie prostsze. Pomimo, że warunki życia zmieniły się od tego czasu zupełnie, to pozostały one aktualne, gdyż od tych kryteriów właśnie zależy przetrwanie gatunku.

Stosunkowo najczęściej pary tworzą ludzie, którzy mieszkają blisko siebie. Ponadto, mężczyzna zazwyczaj wybierają kobiety młodsze od siebie. Najbardziej zwracają uwagę na te cechy ich wyglądu zewnętrznego, które świadczą o ich młodości: wiek, twarz oraz figura. Tak więc za piękne uchodzą kobiety posiadające szczupłą talię, ładne włosy, duże oczy i zdrowe zęby. Postawa taka ma swe źródło w tym, że okres reprodukcyjny kobiet jest dość krótki, bo trwa jedynie do około 40. roku życia, w związku z czym im młodsza kobieta, tym więcej ma przed sobą czasu na rodzenie dzieci. Mężczyźni podświadomie pragną więc takich kobiet, których cechy wskazują na to, że są one dobrym materiałem na matkę, jak np. szerokie biodra.

W przypadku mężczyzn wygląd zewnętrzny nie ma natomiast aż takiego znaczenia. Kobiety preferują partnerów starszych, takich, którzy zgromadzili wystarczającą ilość środków finansowych, aby zapewnić utrzymanie rodzinie. Jednym z czynników decydujących o męskiej atrakcyjności fizycznej jest wzrost. Wyżsi mężczyźni uchodzą za bardziej atrakcyjnych niż niżsi.

Generalnie wszystkim bardziej podobają się ludzie o twarzach symetrycznych, które znamionują dobry genotyp.

Ludzie szukają sobie partnerów możliwie jak najbardziej podobnych do siebie – ładni wybierają ładnych, bogaci – bogatych, wykształceni – wykształconych. Oczywiście od tych reguł zdarzają się odstępstwa, ale związki podobnych ludzi najlepiej rokują na przyszłość i są najbardziej udane.